7 meiden stonden met hun koffers klaar voor het grote avontuur naar Roemenie. Uitgezwaaid door familie en vriendjes zijn we om 3 uur in de nacht vanuit Zoutelande vertrokken. Het was donker en stil op de weg en de meiden lagen gewikkeld in de dekens die voor Roemenie bestemd zijn te slapen op en tussen de banken van de busjes. Ergens in Duitsland ontwaakte de eerste om vervolgens na een plasstop en een peuk weer verder te slapen. De kilometers vlogen aan ons voorbij en alleen wij chauffeurs genoten van de golvende gele velden langs de Duitse en Oostenrijkse snelwegen. Het was een hele vermoeiende tocht maar na 17 uur kwamen we toch aan op onze eerste bestemming in Dabas in Hongarije. Daar was het even zoeken naar het Hotel want het adres lag nog in Nederland. Maar met wat handen en voetenwerk en het gezonde verstand van Adrie kwamen we er uiteindelijk toch. Uiteraard was het commentaar van de meiden niet van de lucht”. De leiding weet ook nergens de weg” Gelukkig wist Adrie het weer goed te maken met het regelen van een heerlijke Hongaarse maaltijd en kamer met een lekker bed en een warme douche. De volgende ochtend weer vroeg op pad. De wegen bleven prima tot aan de grens. Daarna was het afgelopen met het strakke asfalt en we reden van de ene kuil naar de andere om het nog maar niet te hebben over de rijstijl van de Roemenen. Het leek wel een computergame en elke keer als er weer een Roemeen ging inhalen verwachten we “game over”, de tafrelen waren af en toe bloedstollend. Eindelijk na een vermoeiende en zware rit kwamen we aan in Onzunca Bai waar wij welkom werden geheten met een echte Hollandse maaltijd. Sperziebonen, aardappelen met een stukje varkensvlees… heerlijk na zo’n vermoeiende tocht en al onze avonturen onderweg. Want als je verdwaalt vlak bij de plaats van bestemming en de meiden hebben hoge (sigaretten en plas ) nood.. dan wordt hun geduld wel aardig op de proef gesteld. Maar ze hebben het geweldig doorstaan!!! Dat leerdoel hebben ze sowieso al bereikt.